Σάββατο, 13 Μαρτίου 2010

ΤΑΤΟΥΑΖ: Επίδειξη, Απλή Έκφραση ή Συμβολίζει Κάτι Βαθύτερο?


Γιατί όλο και περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν να κάνουν σχέδια και, μάλιστα, μόνιμα πάνω στο σώμα τους; Πρόκειται για απλή επίδειξη, τρόπο έκφρασης, μόδα ή βαθύτερη εσωτερική ανάγκη σε σχέση με πολύ προσωπικές καταστάσεις και συναισθήματα; «Το τατουάζ ξεκίνησε ως στιγματισμός του δέρματος από διάφορες φυλές για θεραπευτικούς λόγους, αλλά και σαν ‘μαρκάρισμα’, όπως έμεινε μέχρι σήμερα» λέει ο Νίκος Νταϊφώτης, καλλιτέχνης Tattoo.
Άνοιξε το εργαστήριό του πριν από 10 χρόνια στην Καλαμάτα, στην οδό Αριστοδήμου, και όπως λέει, χρειάστηκε να περάσει καιρός για να πείσει τον κόσμο ότι το τατουάζ έχει αποσυνδεθεί πια από την αντίληψη που υπήρχε περί υποκόσμου και περιθωρίου: «Στα αρχαία χρόνια το χρησιμοποιούσαν βασιλείς, ιερείς, οι ανώτερες κοινωνικές τάξεις κάθε φυλής. Αργότερα, υιοθετήθηκε από κατάδικους κ.λπ., οπότε συνδέθηκε με την παρανομία. Γι’ αυτό για πολλά χρόνια ήταν κατακριτέο. Σήμερα έχουν ξεπεραστεί τα ταμπού και οι προκαταλήψεις. Το τατουάζ είναι ένα σημάδι, που κάνει ο καθένας και σχετίζεται με την ψυχολογία, το χαρακτήρα, τα ‘θέλω’, τα ‘πιστεύω’ του, με τα όνειρά του ακόμη».
Ποιοι είναι οι άνθρωποι που φτάνουν στο εργαστήριο του Νίκου για τατουάζ; «Οι πάντες. Από 18 μέχρι 65 ετών επί το πλείστον. Δεν ταιριάζει, όμως, σε όλους. Γι’ αυτό χρειάζεται να το σκεφτεί καλά ο υποψήφιος, αν του πηγαίνει και τι θέλει να κάνει πάνω του. Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται και δεν είναι αποφασισμένοι. Όταν κάποιος δεν ξέρει τι θέλει ή δεν έχει καταλήξει σε ποιο σημείο το θέλει, τότε του λες ‘φίλε, ξανασκέψου το’. Δεν το κάνεις απλά επειδή το είδες σε κάποιον άλλο. Πρέπει να βγαίνει από μέσα σου».
Και ο πόνος; «‘Πονόμετρο’ δεν υπάρχει. Το πόσο αντέχει κανείς είναι υποκειμενικό. Άλλοι αντέχουν, άλλοι πονάνε και διαμαρτύρονται, άλλοι σταματάνε. Γενικά υποφέρεται. Μετά νιώθεις για λίγο ένα ζέσταμα και θέλει περιποίηση, καθαριότητα, βαζελίνη και προστασία από τον ήλιο, γιατί ‘σκοτώνει’ τα χρώματα».
Όσα χρόνια βρίσκεται στην Καλαμάτα, αλλά και πριν, που ταξίδευε, έχει ζωγραφίσει άπειρα τατουάζ. Του έχουν ζητήσει από καράβια μέχρι διαστημόπλοια και ατμομηχανές τραίνου ή να διαγράφεται ο σκελετός πάνω στο σώμα. «Ένας καλός ‘τατουατζής’ θα αντιγράψει ακριβώς αυτό που του δείχνεις, αλλά δεν μπορεί να κάνει ούτε γραμμή επιπλέον. Αυτός που δουλεύει με τη φαντασία, είναι δημιουργός. Το πιο δύσκολο είναι να καλύψεις ένα παλιό σχέδιο με καινούργιο. Εκεί αν δεν είσαι καλλιτέχνης…».
Αρκετές είναι και οι τεχνικές. Υπάρχει η Ευρωπαϊκή σχολή, η Εγγλέζικη, η Αμερικάνικη, αυτή της Ανατολής (Κίνα, Ιαπωνία), με έμφαση στη λεπτομέρεια. Ο Νίκος προτιμά το ευρωπαϊκό στυλ. Ωστόσο, επισημαίνει: «Το καλλιτεχνικό κομμάτι είναι κάτι υποκειμενικό. Το απόλυτο που θέλει μεγάλη προσοχή, είναι η καθαριότητα, γιατί κυκλοφορούν και ασθένειες. Όταν πας σε κάποιον που ξέρει τη δουλειά του, θα έχεις και καλλιτεχνικό αποτέλεσμα και υγιεινή. Χρησιμοποιούμε πάντα καινούργιες βελόνες, σφραγισμένες, αποστειρωμένες, με ημερομηνία λήξης. Τα πάντα μιας χρήσης, κυπελλάκια, χρώματα, όλα».
Και πώς γίνεσαι καλλιτέχνης Tatoo; «Μαθαίνεις εμπειρικά σε εργαστήριο από κάποιον που ξέρει. Το πρόβλημα είναι ότι η Ελλάδα υστερεί και σε νομοθεσία. Δηλαδή, κάποτε δε δινόταν καν άδεια για τέτοιο μαγαζί. Νόμος του ’28 που έφτασε μέχρι το ’98. Η Ομοσπονδία μας ζήτησε να θεσμοθετηθεί πλαίσιο. Και βγήκε μια νομοθεσία με στοιχεία υγειονομικών κανονισμών. Αλλά δεν υπάρχει το βασικότερο: άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, που να δείχνει ότι ξέρεις τι κάνεις. Έτσι υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν αυτή τη δουλειά χωρίς τις απαραίτητες προϋποθέσεις. Θα έπρεπε να υπάρχει πιο ουσιαστικός υγειονομικός έλεγχος».
Λένε ότι αν βαρεθείς το τατουάζ ή αλλάξεις γνώμη, μπορείς να το σβήσεις με λέιζερ ή ‘πλαστική’. Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι, σύμφωνα με τον Νίκο: «Το τατουάζ μένει για πάντα. Μπορεί να λέμε ότι βγαίνει με λέιζερ ή πλαστική, αλλά αυτό που έχω δει εγώ μέχρι σήμερα είναι άσχημα σημάδια. Από το λέιζερ μένει κάψιμο. Όταν κάνεις, λοιπόν, τατουάζ αποφασίζεις ότι θα το έχεις για πάντα. Αν το μετανιώσεις, μπορείς να φτιάξεις από πάνω άλλο, αλλά όχι να το σβήσεις. Θέλει πολλή σκέψη πριν το κάνεις. Υπάρχουν νέοι που το κάνουν για επίδειξη. Οι μεγαλύτεροι, όμως, το επιλέγουν για προσωπικούς λόγους, από εσωτερική αναζήτηση. Γι’ αυτό και πολλοί διαλέγουν κρυφά σημεία. Είναι γι’ αυτούς τρόπος έκφρασης».

Εσωτερική ανάγκη

Η ... έχει κάνει δύο τατουάζ. Όμορφα και διακριτικά. Και τα δύο έγιναν στο εργαστήριο του Νίκου και έχουν για εκείνη ιδιαίτερη σημασία. «Το πρώτο το έκανα πριν πέντε χρόνια περίπου. Το είχα σκεφτεί πολύ, ήξερα τι ακριβώς ήθελα και ήμουν σίγουρη ότι δε θα το μετάνιωνα» μας είπε. Μας άφησε να το δούμε, αλλά όχι και να το φωτογραφήσουμε. Αυτό, λέει, δε θέλει να το δείχνει. Είναι προσωπικό και έχει να κάνει με την ίδια και με αγαπημένο της πρόσωπο.
«Όταν έκανα το πρώτο ο Νίκος μού είπε: θα έρθεις να κάνεις κι άλλο. Δεν έδωσα σημασία τότε. Πέρασε ο καιρός και αποφάσισα να κάνω το δεύτερο. Και γι’ αυτό σκέφτηκα πολύ. Ήξερα τι ήθελα. Ένα αστέρι. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω ακριβώς. Νιώθω ότι είναι κάτι σαν το τυχερό μου άστρο…».
Και τα δύο σχέδια συμβολίζουν για την ... κάτι πολύ προσωπικό και δεν έγιναν επιπόλαια. «Ήθελα πολύ να τα κάνω. Ήταν μια ανάγκη που έβγαινε από μέσα μου».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου